Na een zomer van veel trainen en wat wedstrijden rijden was afgelopen weekend dan eindelijk de start van het veldritseizoen aangebroken. De trainingen gingen ondanks de probleempjes in de weken vooraf gelukkig weer beter, dus het vertrouwen was er ook wel weer. Toch zijn de eerste crossen altijd extra stresserend, je weet niet waar je staat tussen je concurrenten.

In Harderwijk vertrok ik meteen goed en na een paar snelle openingsrondes zat ik in een aardig ritme. Ik moest wel erg diep gaan voor de eerste cross, maar dat is ook wel logisch. Nadat ik zelf een keer probeerde het verschil te maken zag ik dat ik niet veel over had en hield ik wat in. Op dat moment gaat de latere winnaar en nog 3 renners er op en er over en heb even geen antwoord. Zo zat ik in de laatste 4 rondes een beetje achter de feiten aan te rijden aangezien ik op een 10tal seconden bleef hangen maar ook niet terug kwam. Uiteindelijk moest ik genoegen nemen met een 5e plaats, een plek waar ik niet helemaal tervreden mee was, maar wel met de conditie.

Meteen 2 wedstrijden in het eerste weekend is wel erg zwaar, maar na een goede massage was ik ook weer klaar voor Neerpelt. De start verliep vrij goed al had ik niet meteen het idee  dat het lekker liep, vermoeide benen die even op gang moesten komen.  Na een aantal ronden zat ik in een mooie groep wat uiteindeijk voor plek 6/7 bleek te zijn. Langzaamaan begon de rug erg stram te worden, en na 3kwart koers kon ik alleen nog mijn eigen tempo rijden. Ik moest het groepje laten gaan, maar op de mannen achter mij had ik ook wel wat voorsprong. In de laatste ronde kreeg ik dan nog bijna uitzicht op de 10e plek maar dit zat er net niet meer in. Uiteindelijk was ik tevreden met de 11e plek, zeker omdat ik het altijd  moeilijk heb op deze technische bosrondjes.

Nu is het even herstellen en dan toewerken naar de eerste GVA cross te Namen, in de Belgische Ardennen.