De eerste manche in de GVA-trofee was voor mij dit jaar een pechdag. Op de Citadel van Namen werd voor de 2e keer een schitterende cross gehouden. Een gewijzigd parcours ten opzichte van vorig jaar, maar zeker een verbetering. Het was wel weer een loodzwaar parcours met veel lopen en veel bergop rijden, hoogteverschil met andere woorden!

Het gevoel met inrijden was best goed, en ik had er dan ook wel vertrouwen in. Na een goede start maakte ik een domme slipper op een boomwortel waardoor ik enkele plaatsen verloor. Vervolgens was het eigenlijk zoeken naar een ritme die je ook een heel uur vol zou kunnen houden. Dit ging wel lekker, en ik had het idee dat ik er wel door ging komen. Tot het moment dat ik een hoop gekraak onder mij hoorde en geen druk meer op de pedalen kon leveren: derailleur gebroken...  Waarschijnlijk door wat steentjes e.d. is hij omhoog getrokken in het achterwiel.
Na bijna een halve ronde te hebben gelopen, en natuurlijk veel tijd te hebben verloren, snel gewisseld en met een gebroken moraal toch maar doorgereden. Dan maar een goede training, na weer een aantal renners ingehaald te hebben sloeg het noodlot echter weer toe, lekke band... Na weer bijna een halve ronde op een lekke band te hebben gereden, was de veer behoorlijk gebroken. Toch heb ik de cross voor de training toch maar uitgereden, 6 uur in de auto om vervolgens af te stappen is nooit leuk..

Uiteindelijk kon ik de laatste 2 rondes nog aardig doortrekken in dit geeft dan ook wel de bevestiging dat de conditie echt wel goed is.. Op naar Ruddervoorde!