Door Luuk Stam

Wat is nou eigenlijk veldrijden? Een soort mountainbike misschien? Nee, dat is het niet. Mountainbike is een totaal andere sport op een totaal ander soort fiets. Het terrein lijkt soms wel wat op elkaar maar een mountainbikeparcours is ruwer en technischer. Op een racefiets door het bos rijden dan? Nee, dat is het ook niet. Niet aan te raden voor iedereen die zijn racefiets in goede staat wil houden. Toch komt dat al meer in de buurt.

 

Bij het veldrijden worden namelijk fietsen gebruikt die in eerste instantie lijken op een racefiets. Ze zien er voor een buitenstaander in ieder geval hetzelfde uit. Echter, de frames van deze fietsen zijn verstevigd, er zitten andere banden en remmen op, het kader ligt hoger van de grond enzovoort. Dat is ook wel nodig. Het terrein is immers voor het grootste deel alles behalve glad asfalt. Een veldritparcours loopt over onverharde ondergrond, door bossen en over weilanden. Daarbij valt het veldritseizoen in de winter, dus is de invloed van het weer erg groot. Veel regen zorgt voor modder maar de volgende wedstrijd kan zomaar over sneeuw en ijs gaan. Daarnaast liggen op het parcours (vaak) hindernissen zoals een trap, een brug of balken. Waar nodig mogen de renners hun fiets op de nek nemen om al lopend dat wat ze voorkomt te bedwingen. Thijs WK

Regen en zonneschijn, modder en sneeuw.. Veldrijden heeft het allemaal

Dus het is een beetje een sport die ergens tussen wielrennen en mountainbike in hangt? Nee, veldrijden is een sport met een totaal eigen identiteit. Het is een sport die speciale vaardigheden van de deelnemers vereist. Een wielrenner die in de winter op het hoogste niveau mee kan doen in het veldrijden is zeldzaam. José Antonio Hermida, wereldkampioen mountainbike, finisht in het veldrijden ver in de achterhoede. Om het even om te keren, en daarmee de uitzonderlijke klasse van de veldrijders nog maar eens duidelijk te maken; veldrijder Sven Nys werd negende op de Olympische Spelen in Peking. In het mountainbike wel te verstaan. Ook veldrijders met kwaliteiten op de weg zijn niet zeldzaam. Zo nam Thijs van Amerongen als junior zowel in het veld als op de weg deel aan het Wereldkampioenschap. Toppers in het veldrijden zijn mannen als Sven Nys, Niels Albert en Zdenek Stybar. Stuk voor stuk specialisten, absolute topsporters en kunstenaars op de fiets.

 

Dus het is een sport met een eigen identiteit, de wedstrijden zijn vaak midden in de natuur en de top bestaat uit absolute topsporters? Ja, reden te meer om eens te gaan kijken. Bij onze zuiderburen, in België, is veldrijden de nationale sport. Duizenden Belgen trekken elk weekend weer naar de cross. De rest kijkt op TV. Een verslaggever van de Belgische televisie noemde ooit ‘het grondgevoel’ als datgene dat de sport zo mooi maakt. Afgetrainde lichamen zien ploeteren in de modder. Elk weekend weer. De hele winter lang.

veldrijden_story3